Sen vuslat mısın…
Bana gittikçe uzaklaşan bir sahil görüyorum
Ummanda kaybolmanın verdiği telaş içinde gözlerim seni arıyor
Yüreğim uçurumlara sunulmuş gibi
Ümitsizliğe kalbolduğu bir anda
Sesin karanlığıma ışık oluyor…
Bu süruru anlatmaya lisan-ı kavlim yetmese de
Lisan-ı halim tercüman oluyor..
Umulmadık bir anda;
vuslatın tam ortasında kalakalıyorum
Çünkü sen; yine gidiyorsun…
Beni bırakıp bir başıma dipsiz Ummanlarda…
Bir çırpınışın tam ortasında buluyorum kendimi
Neden! Diye fer yad-u figan edecek iken irkiliyorum.
Bu öyle bir irkiliş ki;
O an anlıyorum Firkatlerin vuslatlarda gizli olduğunu…
Her gözyaşımı bir sebebe bağlıyorum artık
Ben ya gidişine ,
Ya da dönüşündeki gitmelere ağlıyorum…
Yüreğimde büyüttüğüm sevdam
Seninle anlam kazanıyor…
Boyutu bilinmiyor belki,
Lakin;hercai sana ayandır…
